I CAN REACH

เข้ามาอยู่ที่นี่ก็ประมาณเดือนกว่าๆแล้ว อาทิตย์หน้าสอบมิดเทอมแล้ว เร็วจัง กับชีวิตที่น่าเบื่อ

เรื่องรุ่นพี่ตอนแรกก็มีปัญหาอยุ่หรอก แต่ณตอนนี้ กลายเป็นว่า รุ่นพี่ คือ เรื่องที่เรานึกถึงแล้วยิ้มได้ตลอด

แต่กลับกัน ขณะที่เพื่อนทำให้เรายิ้มไม่ออก ซะงั้น!? เราไม่รู้ว่าทำไมคนเราถึงเปลี่ยนได้เยอะขนาดนี้นะ

ไม่รู้ว่ามันเยอะในสายตาใครแค่ไหน แต่เราอยู่มาด้วยกัน ต้องเจอกัน ต้องรับรู้เรื่องราวซึ่งกันและกัน

และเรารู้สึกว่าเพื่อนเปลี่ยนไป ทั้งเพื่อนเก่าและเพื่อนใหม่  มันก็เหมือนเราโดนเพื่อนเก่าทิ้งละมั้ง

ทิ้งโดยที่เขารู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ไม่รู้ล่ะ แต่เรารู้ตัวเองดี เราร้องไห้นะ แต่เขาไม่เคยใส่ใจที่จะรู้หรอก

แต่เราก็โอเคพยายามจะเข้าใจว่า คนเราเข้ามาเจอสังคมใหม่ เจอเพื่อนที่คล้ายกัน ก็ต้องอยู่ด้วยกัน

แต่คำว่าใส่ใจ เราไม่เคยได้เลย จากแต่ก่อนที่คุยสนุกล้อกันได้ทุกอย่าง กลายเป็นว่าณตอนนี้เราพูดกันถามคำตอบคำ

แค่ไม่กี่อาทิตย์ที่เปิดมา เราก็คุยกับเพื่อนเก่าเราไม่รู้เรื่องแล้ว เหมือนอยู่กันคนละโลก เหอๆ มันทำให้เรามองกลับไปว่า

เพื่อนที่เราเคยมองว่าไม่ดียังดีเสียกว่าอีก,,,เพื่อนใหม่ก็เออแปลกๆกันทั้งนั้นละ บางคนก็เป็นบ้าเป็นบออะไรกันก็ไม่รู้ว่ะ 5555

บางกลุ่มหรือคงกลุ่มเดียวละมั้งที่เรารับไม่ได้ แต่ตอนนี้เรากำลังทำความเข้าใจพวกเค้าอยู่ เหอๆ

เราว่าคนอื่นนี่ก็ไม่ใช่ว่าตัวเราเองดีเลิศเลอไปซะทุกอย่างหรอกนะ เราเองเป็นเพื่อนที่ไม่ดีสำหรับทุกคนเลยละ

เราไม่จริงใจ เราชอบนินทา เราชอบว่า เราขี้อิจฉา เราไม่ดีจริงๆนะ แต่เราชอบทำให้คนอื่นยิ้ม

เราถูกมองว่าเป็นตัวตลก ที่ทุกคนสามารถเล่นได้ แกล้งได้ ด่าว่าเราได้ตลอดเวลา แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเราไม่ชอบ

เวลาที่คนอื่นด่าว่าเรา เราไม่ชอบคนประชดมากกกกกก เราชอบกวนตีนคนอะ เราชอบให้คนอื่นหัวเราะ

แต่บางทีเราเองก็หัวเราะไม่ออกเหมือนกัน   พอมาถึงเวลานี้ เราคิดถึงเพื่อนมปลายและมต้นมากที่สุดวะ

รุ่นพี่ ตอนนี้เรามีตวามสุขดีมากกับคำว่ารุ่นพี่

พี่ในสายเรา และพี่ที่ดูแลพวกเรา รวมถึงพี่ๆทุกคนใจดีมาก

พี่เทคน่ารัก พี่โถน่ารักมากกกกกกกกกก พี่โถเราเป็นตุ้ด แต่เราอยากเป็นแฟนเค้าอ่า กรี๊ดกร๊าดค่า

นึกถึงพี่โถแล้วก็มีตวามสุข สำหรับพี่เถาก็ไม่รู้สิ แต่พี่หล่อและเก่งมาก ,,,

ไม่รู้ว่าเราคิดเองไปไหม? แต่เรารู้สึกได้ว่ารุ่นพี่ไม่ค่อยยุ่งกับเรา เพราะคิดว่าเราหยิ่ง

แต่เราไม่ได้หยิ่งเลยนะ เราเองถึงจะฮาแต่เด็กๆเราไม่เป็นแบบนี้

เด็กๆเราเป็นคนเรียบร้อยมากๆๆๆ ไม่ค่อยพูดอะไรเลยวันๆนึง จนวันนึงเราคิดอยากจะทำให้คนอื่นมีความสุขละ

เราเลยเปลี่ยนไป แต่นิสัยเรียบร้อยตั้งแต่เด็กมันยังไม่จากเราไปไหน มันยังอยุ่กับเราตลอดเวลา

เราเป็นคนนับถือเรื่องคนอายุมากกว่า เราจะเคารพรุ่นพี่มาก ฉะนั้นจะยากมากที่จะเห็นเราเล่นกับรุ่นพี่

เพราะงั้นเรากับรุ่นพี่คนอื่นที่ไม่ใช่ในสายเลยไม่สนิทกัน รุ่นพี่มักคิดว่าเราหยิ่ง แต่จริงๆเราไม่ใช่

แค่อยากให้ทุกคนเข้าใจว่าเราไม่ได้เป็นคนมนุษยสัมพันธ์ดีเลิศขนาดเข้ากับใครได้ง่ายๆภายในเพียงเวลาเท่านี้

ยิ่งรุ่นพี่นี่ไม่ต้องพูดถึงเลย อีกนาน เห้อ

อยู่นี่มีแต่เรื่องอึดอัดใจ แต่ขณะเดียวกันก็มีบางเรื่อง เรื่องเล็กๆที่ทำให้เรามีความสุขได้

แต่ตอนนี้รสชาติประสบการณ์มันยังจืดชืดสนิท ไม่มีอะไรเลยในรสนี้จริงๆ

ดีจังที่ได้ระบายในนี้ :)

edit @ 23 Jul 2010 03:30:48 by SK♥Poleumtal

อยากบอกรุ่นพี่ปี2ว่า หนูรักพี่ๆมาก

อาจจะใช่ที่บางทีหนูคิดมากเพราะคำพูดของพี่ๆ ซึ่งหนูเป็นคิดมากๆๆๆ อยู่แล้ว = =

แต่หนูก็ไม่ใช่ว่าปักใจไม่ชอบใคร หนูอ่าแค่เครียดแปปเดียวละ สักอาทิตย์ก็ปกติแล้ว

เพราะหนูเข้าใจว่าพี่ๆทำทุกอย่างไปหวังดีกับเรา ไม่ได้หวังร้ายกับเราเลยสักนิด

ตอนที่พี่ปี3เรียกไปคุยกัน หนูร้องไห้นะ แต่ว่าไม่ได้ร้องไห้เพราะพี่ปีสองทำอะไรไม่ดี

แต่ที่หนูร้องเพราะอยู่ดีๆหนูก็คิดถึงตอนที่พี่เอาข้าวเอาน้ำมาให้เรากิน ดูแลพวกเราเหมือนน้องแท้ๆ

คอยสอนพวกเราทุกอย่าง หนูก็เข้าใจว่าพี่เคยเจออะไรมาแล้วไม่อยากให้เราเจอเหมือนพี่

แต่เพื่อนบางคนอาจจะไม่เข้าใจ แต่เรื่องอย่างนี้มันต้องใช้เวลา เราเพิ่งรู้จักกันยังไม่ถึงเดือนเลย

คนเรามันต้องใช้เวลาในการปรับตัวอยู่แล้วละเนอะ

หนูไม่อยากให้พี่ๆคิดเลยว่าสิ่งที่พี่ทำดีทุกอย่าง หรือที่พี่คอยห่วงใยเรามันเป็นสิ่งที่ศูนย์เปล่า

มันไม่จริงเลยสำหรับหนู หนูขอบคุณพี่มากที่ทำทุกอย่างเพื่อพวกเรา

ถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะสนิทกันไม่มาก แต่หนูก็หวังว่าต่อไปเราคงจะสนิทกันเหมือนพี่แท้ๆได้ ^^

หนูรู้สึกว่าตอนนี้มันยังมีกำแพงระหว่างเราอยู๋ บางทีหนูก็ไม่กล้าสบตาพี่ๆ แต่ไม่ได้หมายถึงหนูไม่ชอบรุ่นพี่นะ

แต่นั่นเป็นเพราะเรายังไม่รู้จักกันมากพอ แล้วด้วยนิสัยหนูที่สนิทกับคนได้ยากด้วย เลยทำให้ต้องใช้เวลาเยอะเข้าไปอีก

ทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ๆทำ หนูขอบคุณมากค่ะ แล้วก็ประทับใจมาก หนูอาจจะไม่ได้พูดต่อหน้าพี่ๆ

เพราะถ้าหนูพูดทุกอย่างที่หนูรู้สึกออกไป หนูจะร้องไห้ และก็พูดไม่รู้เรื่อง .. :)

ความคิดของหนูส่วนใหญ่หนูไม่ได้ถ่ายทอดมันออกมาทางคำพูดหรอก

---

ช่วงนี้มหาลัยน่าอึดอัดจัง โดยเฉพาะเรื่องเพื่อน

บอกในนี้ไม่ได้หรอก แต่ถ้าเป็นไปได้อยากได้คนสักคนที่จะรับฟังและช่วยให้คำปรึกษา

ส่วนใหญ่ที่มีคือ รับฟัง เท่านั้น

แต่เชื่อว่ายังไงสักวันคนที่ทำให้เราอึดอัดก็ต้องรู้อยู่ดี เพราะความลับไม่มีในโลก จริงป่ะ?

ปากต่อปาก ถ้าเราไม่เริ่มพูดมันก้จะไม่มีอะไร แต่เราเป็นคนไม่เก็บอะไรอยุ่แล้ว มีอะไรต้องพูด นั่นคือนิสัย

ช่วงนี้อึดอัดเรื่องเพื่อน แต่เรื่องเรียนไม่เคยท้อถอย ถึงแม้จะยากแค่ไหนก็จะพยายาม

ได้ระบายออกมาทางตัวหนังสือมันก็ดีอย่างนี้นี่เอง ^^

edit @ 17 Jun 2010 22:50:59 by SK♥Poleumtal

วันนี้ไปเรียนเกาหลีมาวันสุดท้าย

มีสอบ Writing ด้วย ก็ทำได้เหมือนกันนะเนี่ย แต่ว่าโคตรเจ็บใจตัวเองที่ลืมคำว่า ติดลบ

ตอนเขียนสภาพอากาศ แล้วแม่งดันอุณหภูมิติดลบเกือบทุกข้ออะ อย่างเซ็ง แต่อย่างว่า

คลาสที่เรียน แต่ละคนฮาๆ แบบเป็นครอบครัวเดียวกัน ถามอาจารย์กันเลย เปิดดิก อาจารย์ไม่อยู่

ลอกกระจายยยย 5555 (ขนาดเค้าเองก็ด้วย แค่ถามนะ แต่พี่เค้าตอบไม่ได้ ถือว่าไม่ได้ถามละกัน 55)

ชอบคลาสนี้มากๆอะ โชคดีมากที่ได้เรียน พอวันนี้สอบพาร์ทสุดท้ายเสร็จ รู้เลยว่าตัวเองอ่อนเรื่องอะไร

รู้มานานแล้วล่ะ แต่วันนี้ยิ่งย้ำให้รู้ว่ากูอ่อนจริงๆ คืออ่อนเรื่องฟังงงงง ~ แบบเกาหลีพูดเร็ว แล้วเสียงต่ำๆ

พยายามขุดละ ได้มาไม่เท่าไหร่ เค้าให้วาดรูป ก็วาดไปมั่วๆ T T แต่แค่พาร์ทนั้นพาร์ทเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง > <

วันนี้เรียนเสร็จไปเดินแหลมทองกับเจ้มิ้ม อิเจ้ตูด ได้เดรสมาตัวนึง เจ้ตูดมันจะใส่ไปงานบายเนสอะไรของมันไม่รู้

ก็ไม่รู้จักเหมือนกันอะ 55 มันบอกเป้นแบบน้องส่งพี่มั้ง ไม่เข้าใจ ไปเดินดูเรื่อยๆ สรุปกูได้เอง

บอกเจ้อยากใส่บอกให้ยืมได้ ไม่ต้องซื้อ กุอยากได้ 5555+ สรุปจ่ายเอง แต่คนใส่คือเจ้มิ้ม

ซื้อมาเก็บอีกตัวแล้วววววววววว 55555555+ แต่ตัวนี้มันสวยจริงๆน้า ไม่ได้มีคำว่าสเตลล่าแปะไว้หรอก อันนี้จริง 55

แบบเห็นตัวนี้แล้วอยากได้ อยากผอมเลยอะ เป็ดมากกู อยากจะเป็นเหมือนก่อน แต่แม่งทำไม่ได้อ้ะ > <

พอไปแหลมทองเสร้จก้ไปกินยาโยอิที่เซ็นทรัล อย่างอิ่ม แถมแจ็กพ็อตเจออิเด็กคนนึง

อิเด็กโคฟเว่อร์ ชื่อ ..... (55 )  แม่งกวนตีน อวดหว่ะ สาดเอ้ย มีการบอกแฟนดูหนังเสร้จแล้วไปกินสตาร์บั้คต่อนะ

อิแฟนมันก็บอก สตาร์บั้คอีกแล้วหรอ ไม่เอียนบ้างหรอเนี่ย? คือถ้าเป็นกุ กุจะตอบมันว่า เมิงมีตังค์หรอจะไปกินสตาร์บั้คเนี่ยอิห่าน

กุแบบ อยากจะกรี๊ด แต่ก้นะ เบื่อว่ะสาด ตะแหล โกหก ! โคตรเซ็งเลยวันนี้เพราะอิเด้กนี่

ตอนนี้ปวดหัวรุนแรง น้องแม่งเป็นโรคบ้าไรวะ ร้องไห้เพราะเกม ไร้สาระ  แม่นี่ก้บ่นตลอดอะ

พ่อนี่ก้สนับสนุนน้องตลอดง่ะ กุก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน   ไม่ชอบน้องตัวเองเลยว่ะ ชอบมันตอนหลับ เพราะไม่พูด

อยู่เฉยๆน่ารักดี ชอบกอด ชอบหอม น้องจะขึ้นม.1ละ 55+ แต่ไม่ชอบน้องที่เป้นเด้กกวนตีน บ้าเกม พูดจาไม่ดี

ไม่ตั้งใจเรียน ไม่มีน้ำใจ หยาบคาย พูดกับพ่อแม่ก้ไม่ดี ชอบโกหก แล้วที่กุรับไม่ได้มากๆคือ ลามก

ยังไม่เคยเล่าให้พ่อแม่ฟังเรื่องนั้น แล้วจะไม่เล่าให้ใครฟังด้วย มันถือเป็นความอัปยศมากๆ

คือมันทำท่าอะนะ T T เท่านั้นแน่ะ กุไม่ชอบมาก ตีแม่งเลย แล้วก้ยิ่งทำ กุก้ตีอีก น้องกุเป็นยังไงเป้นได้

แต่กุไม่ชอบให้น้องเป็นคนลามก กูรับไมได้ !!!!!

เมื่อหลายวันก่อนนอนดูทีวีอยู่ที่บ้าน ได้มีโอกาสดูหนังเรื่องนึง ชื่อ Martian Child

เป็นเรื่องเกี่ยวกับพ่อลูก มันดีมากๆอะ  แต่เจอประโยคนึงที่พ่อพูดกับลูก เป็นประโยคที่ชอบมากๆเลยล่ะ

'Never ever, ever ,ever, ever, ever give up'   ประมาณว่าไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้

ชอบที่พูดซ้ำๆๆๆ ยิ่งพูดซ้ำมันยิ่งแทงลึกลงไปในหัวใจเลยว่ะ

มันเหมือนกับที่ตอนนี้ตัวเองมีความฝัน แล้วทำมันมาตลอด ไล่ตามมันมาตลอด แม้ว่าจะหลายปีแล้ว

แต่ก็ยังไม่เคยคิดที่จะละทิ้งความฝันนั้นไป  ยิ่งได้ฟังประโยคนี้มันก็เลย จึ่ก !

เพิ่งรู้สึกตัวเหมือนกันว่าตัวเองมาไกลแล้ว ให้ถอยไปนั้นไม่มีทาง มีแต่ต้องพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้าต่อเรื่อยๆ

หนทางข้างหน้า รู้ได้เลยว่าต้องยากลำบากกว่านี้แน่ๆ ไม่ว่าอะไรก็แลดูน่ากลัวไปทั้งหมด แต่ก็ต้องผ่านไปให้ได้

โดยไม่ใช่คิดแค่ว่า "ให้มันผ่านไปวันๆนึง" ถ้าคิดอย่างนี้ทุกวัน อีกกี่ล้านวันมันก็เป็นแบบเดิม อยู่กับที่ ไม่ได้อะไรกลับมา

การเป็นที่หนึ่งมันแลดูยากกว่าแต่ก่อนที่เคยคิดมาก  ที่หนึ่งของคณะ ! อันดับหนึ่งที่ใฝ่ฝันไว้ ต้องทำให้ได้นะ

สักปีเหอะก็ยังดี เพื่อจะได้ทำอีกส่วนหนึ่งให้สำเร็จ มันจะได้เป็นสะพานเชื่อมไปหาความสำเร็จนั้น !

คำๆ เดียว ที่ยังคงเป็นจริงเสมอมาสำหรับการเรียน คือ " ขยัน "  

ถึงเพื่อนๆที่มีความฝัน แล้วก็ยังไม่ได้มหาลัย : "Never ever, ever ,ever, ever, ever give up"

เค้าหวังว่าเพื่อนๆจะไม่ทำให้อาจารย์ทุกคนผิดหวัง โดยเฉพาะอาจารย์โม :)

เชื่อในทุกๆคนว่า "แกทำได้"

 . . . . . . . . .

Martian Child